Ik las vanmiddag op Communicatie Online dat Soa Aids Nederland een speciaal gemaakte videoclip van ene MC Ruby gaat inzetten als onderdeel van een lespakket over loverboys. Nou ben ik absoluut niet tegen het uitproberen van nieuwe dingen, maar met zo’n bericht vraag ik mij toch af of ze nu helemaal toeter zijn geworden daar.

Serieus. Een rap nummer als dé oplossing tegen de verwording van brave schoolmeisjes tot trottoirprostitue’s. Ik kan enkel fantaseren over hoe hard de scholieren hen uitlachen om deze actie. Tuurlijk; de rapworkshop is gaaf en ongetwijfeld blijkt uit de enquete dat ‘de actie een succes was’ maar kom op zeg. Een partnership met madame Ruby gaat echt niet helpen om door te dringen in de belevingswereld van deze jongeren. Zeker niet als je reclamebord website er zo klinisch uit ziet. Een totaal contrast met de ‘hippe uitstraling’ die men het lespakket wil geven.

Eerlijk gezegd zie ik het nut van teksten als “Je kreeg m’n nummer, maar ik wilde meer. Ik zag geen gevaar, want je was een echte heer“ niet in. Luistert men uberhaupt naar zulke teksten? Herinneren ze zich de woorden nog wanneer het tijdstip daar is? Is zo’n zwakke waarschuwing wel afdoende? Of moeten we er misschien voor kiezen om gewoon duidelijke taal te spreken?

Ik verbaas mij altijd over de arrogantie die wij als samenleving hebben om te denken dat jongeren van die leeftijd een stel te hersenspoelen kinderen zijn. Ze zijn vaak een stuk slimmer dan je denkt, en prima in staat om zelf keuzes te maken. Alleen moeten ze daar soms bij geholpen worden. Dat doe je niet door ze te vertellen wat de juiste keuze is maar door ze te leren hoe je in zo’n situatie verzeilt raakt, wat de gevolgen kunnen zijn en hoe je er uit kunt komen. Praktische informatie, dat hebben ze nodig. Muffe rapteksten helpen echt niet meer als zo’n meisje door zes grote jongens omsingeld is. Want eenmaal over de drempel, is de terugweg steeds moeilijker…

Ja, ze trappen met ogen open in die trucjes. Ja, dat is soms dom. Ja, het kan voorkomen worden. Ja, er moet aan worden gedaan. Maar nee: een rapnummer, een workshop, wat affiches en een muffe website is niet voldoende. We hebben het hier over structurele gedragsverandering. Dat heeft tijd nodig. Tijd en een communicatiebeleid met logische kernpunten. Heb je dat rotsvast dan kunnen we het gaan hebben over de vorm.

Hoewel ik persoonlijk geen fan ben van die ‘verder leren dan je neus lang is’ reclame’s met Jörgen Raymann denk ik dat ze waarschijnlijk verdomd effectief zijn. Het wordt namelijk gebracht op een humoristische wijze, met een simpele boodschap en door een persoon die dichtbij de doelgroep staat. Dat werkt. Het kiezen van een leuke vorm zonder duidelijke inhoud niet. En dat gevoel krijg ik sterk bij de actie van Soa Aids Nederland.

Als je het mij vraagt moeten ze ideeën als rapnummers, viral video’s en ‘je eigen im buddy’ even in de ijskast zetten en eerst een goed doordachte communicatiestrategie opstellen. Daarna pas kijken in de vriezer kijken wat inzetbaar is. Form follows function, remember?